Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου, «The Wobblies»

Διεθνής οργάνωση αναρχοσυνδικαλιστικού προσανατολισμού, διαφέρουσα όμως από τις κλασικές αναρχοσυνδικαλιστικές κινήσεις στο ότι αυτή ευαγγελίζεται την ανάγκη ένταξης όλων των εργατών του κόσμου σε μία ενιαία οργάνωση που θα λειτουργήσει ως ταξικό όργανο, με σκοπό την πλήρη κατάργηση του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

ΙΔΡΥΣΗ

Ιδρύθηκε στο Σικάγο τον Ιούνιο του 1905 μετά από μία παναμερικανική συνέλευση 200 περίπου σοσιαλιστών, αναρχικών και ριζοσπαστών συνδικαλιστών από 43 διαφορετικές οργανώσεις και όρισε ως σκοπό της την καλλιέργεια και τον συντονισμό της εργατικής αλληλεγγύης προς όφελος των ειδικευμένων και ανειδίκευτων εργαζομένων ασχέτως φύλου, εθνικής καταγωγής και φυλής, καθώς και την αυτο-οργάνωση με σκοπό την κατάργηση της μισθωτής εργασίας: «Η εργατική τάξη και η τάξη των εργοδοτών δεν έχουν τίποτε το κοινό. Ανάμεσά τους δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ειρήνη, όσο η πείνα και η στέρηση κυριαρχούν σε εκατομμύρια εργαζομένων, την ώρα που οι λίγοι εκείνοι που αποτελούν την εργοδότρια τάξη απολαμβάνουν όλα τα αγαθά της ζωής. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο τάξεις θα συνεχίζεται η πάλη, μέχρι την εποχή που οι εργάτες του κόσμου θα οργανωθούν ταξικά, θα πάρουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής, θα καταργήσουν την μισθωτή εργασία και θα ζήσουν σε αρμονία με την Γη» (από το προοίμιο του Καταστατικού της IWW).

Στην ηγεσία της IWW, τα μέλη της οποίας κυνηγήθηκαν έντονα από τους πολιτικούς και τον Τύπο των Η.Π.Α. και δέχθηκαν συχνά βίαιες επιθέσεις από μπράβους των εργοδοτών, βρέθηκαν κατά καιρούς σημαντικά ονόματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς των Η.Π.Α., όπως οι Ευγένιος Ντεμπς (Eugene Victor Debs, 1855 – 1926), Λούσυ Πάρσονς (Lucy Parsons, 1853 – 1942, χήρα του εκτελεσθέντος αναρχικού της πρωτομαγιάς του Σικάγο), Μαίρη Χάρρις Τζόουνς (Mary Harris Jones, γνωστή και ως «Mother Jones», 1837 – 1930), Κάρλο Τρέσκα (Carlo Tresca, 1879 – 1943), Τζόε Χιλλ (Joe Hill, 1879 – 1915), Τόμας Χάγκερτυ (Thomas Haggerty), κ.ά. 

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ


Η IWW υπέστη την πρώτη της διάσπαση το 1908 με αποχώρηση των μετριοπαθών σοσιαλιστών γύρω από τον Ντάνιελ Ντελεόν (Daniel DeLeon, 1852 – 1914) και τον Ευγένιο Ντεμπς, που δίσταζαν να ακολουθήσουν την πολιτική της «άμεσης δράσης» («direct action», με πραγματοποίηση αλλεπάλληλων απεργιών, προπαγάνδας, μποϋκοτάζ, ακόμα και σαμποτάζ) και της αδιαλλαξίας απέναντι στους εργοδότες, την οποία είχε επιλέξει η υπό τον μαχητικό «Μπιγκ Μπιλ» Χαίηγουντ (William Dudley «Big Bill» Haywood, 1869 – 1928) οργάνωση, που από την δική της πλευρά κατήγγειλε απροκάλυπτα κάθε προσπάθεια κοινωνικής αλλαγής μέσα από εκλογικές διαδικασίες.
Το 1912 η IWW έφθασε να αριθμεί 100.000 μέλη, έχοντας οργανώσει ικανοποιητικά τους βιομηχανικούς εργάτες της ανατολικής ακτής και των βορειοδυτικών πολιτειών, και ενεπλάκη τότε σε περισσότερες από 150 απεργίες, ενώ από το 1915 έως το 1917 το αγροτικό τμήμα της (η «Agricultural Workers Organization», AWO, με 95.000 μέλη από μόνο του) ανέπτυξε εντονότατη προπαγανδιστική και οργανωτική δουλειά στους εργάτες γης των μεσοδυτικών και δυτικών πολιτειών, πετυχαίνοντας με απεργίες την σημαντική βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους και των αμοιβών τους.

ΑΓΡΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ 

 

Εξαιτίας των επιτυχιών της, η οργάνωση έγινε πολύ σύντομα στόχος των εργοδοτών, αλλά και των ανά τόπους αρχών. Το 1915 εκτελέστηκε στην Γιούτα μετά από δικαστική σκευωρία ο Τζόε Χιλλ, το 1916 τα μέλη της οργάνωσης δέχθηκαν επίθεση οπλισμένων τραμπούκων στο Έβερετ (Everett) της Ουάσινγκτων και στις 1 Αυγούστου 1917 λιντσαρίστηκε από 6 μασκοφόρους τραμπούκους στην Μοντάνα ο οργανωτής Φρανκ Λίτλ (Frank Little, 1879 – 1917) και κρεμάστηκε με ένα χαρτί καρφιστωμένο στο στήθος του με την απειλή «Θυμηθείτε οι υπόλοιποι! Πρώτη και τελευταία προειδοποίηση!» («Others take notice! First and last warning!»).

Στο διάστημα 1917 – 1924 η IWW, που εναντιώθηκε ανεπίσημα στην συμμετοχή των Η.Π.Α. στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο (τον οποίο πολλά στελέχη της είχαν χαρακτηρίσει «πόλεμο των αφεντικών» και αρκετοί είχαν για τον λόγο αυτόν συλληφθεί βάσει του Νόμου περί Κατασκοπίας, την «Espionage Act», ως δήθεν… «κατάσκοποι» των Γερμανών), επιχείρησε να επαναλάβει την επιτυχία της AWO με την «Lumber Workers Industrial Union» (LWIU), που αποσκοπούσε στο να οργανώσει τους εργάτες ξύλου στον Νότο των Η.Π.Α. αλλά και στον Καναδά, πετυχαίνοντας μετά από απεργιακές κινητοποιήσεις την καθιέρωση 8ωρης απασχόλησης.
Ο πόλεμος (1914 – 1918) ενέτεινε πάντως το ήδη εχθρικό για την οργάνωση κλίμα, ιδίως έπειτα από επιτυχημένες απεργίες που είχε οργανώσει σε κλάδους, τους οποίους οι Η.Π.Α. θεωρούσαν κρίσιμους για την έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων. Η κυβέρνηση των Η.Π.Α. χρησιμοποίησε πονηρά το κλίμα του πολέμου για να σπρώξει τους υπηκόους του ενάντια στους «κόκκινους ανατρεπτικούς». Τον Σεπτέμβριο του 1917 ένοπλοι αστυνομικοί εισέβαλαν σε 48 γραφεία της οργάνωσης σε διάφορες πόλεις των Η.Π.Α. και τις αμέσως επόμενες εβδομάδες συνελήφθησαν 165 στελέχη της με την κατηγορία ότι δήθεν σχεδίαζαν να οργανώσουν… μαζικές λιποταξίες των στρατιωτών των Η.Π.Α.
Η ωμή καταστολή ενάντια στα στελέχη και τους ακτιβιστές («οργανωτές») της IWW συνεχίστηκε φυσικά και μετά την λήξη του πολέμου, ενώ ο Χαίηγουντ είχε ήδη δραπετεύσει στην Ρωσία, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Μετά από αλλεπάλληλους νέους αντι-συνδικαλιστικούς νόμους, σε πολλές πολιτείες η απλή κατοχή της κόκκινης ταυτότητας μέλους της IWW αποτελούσε ποινικό αδίκημα και έστελνε τον κάτοχο στην φυλακή. 
 Ενώ 101 στελέχη της οργάνωσης είχαν καταδικαστεί το 1918 σε εξοντωτικές πολυετείς ποινές φυλάκισης και λόγω του μεγάλου φόβου είχε αρχίσει να ελαττώνεται δραματικά ο αριθμός των μελών της, στις 11 Νοεμβρίου 1919 λινταρίστηκε στην Σεντράλια (Centralia) της Ουάσινγκτων ένα ακόμη στέλεχος της οργάνωσης, ο ξυλοκόπος και βετεράνος του πολέμου Ουέσλεϋ Έβερεστ (Wesley Everest, 1890 – 1919), τον οποίο άρπαξε ο όχλος από την φυλακή, τον ευνούχισε, τον βασάνισε άγρια, του έσπασε τα δόντια και τον κρέμασε κοντά στον ποταμό Τσεχάλις (Chehalis River). Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 η οργάνωση έμοιαζε να έχει διαλυθεί, όντας οικονομικά κατεστραμμένη και με την πλειοψηφία των μελών της να έχουν αποστατήσει στο Κομμουνιστικό Κόμμα, ενώ ακολούθησε το 1924 μία ακόμη διάσπαση. 

 ΜΕΡΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

Αργότερα πάντως επιχειρήθηκε και επιτεύχθηκε η μερική ανασυγκρότηση της IWW, που, παρά τα πλήγματα και τις διασπάσεις, κατόρθωσε το 1930 να εμφανίζει 10.000 εγγεγραμμένα μέλη. Η οργάνωση πρωτοστάτησε μάλιστα το 1934 στην μεγάλη γενική απεργία του Σαν Φραντσίσκο, καθώς και σε άλλες απεργίες της ίδιας δεκαετίας στις αυτοκινητοβιομηχανίες του Ντητρόϊτ.
Η IWW εξακολουθεί να υπάρχει και να δρα ακόμη και σήμερα. Τα μέλη της υπολογίζονται σε περίπου 1.000, οργανωμένα σε τοπικές οργανώσεις διάσπαρτες σε όλες σχεδόν τις Η.Π.Α., ενώ παραρτήματα των «Wobblies» λειτουργούν στην Αυστραλία, την Νέα Ζηλανδία, τον Καναδά, την Αγγλία, την Φινλανδία, την Γερμανία, την Σιέρρα Λεόνε, την Σουηδία και την Πολωνία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Buhle Paul – Schulman Nicole, «Wobblies! A Graphic History of the Industrial Workers of the World», εκδόσεις «Verso», New York, 2005 
Kornbluh Joyce L. (editor), «Rebel Voices: An IWW Anthology», εκδόσεις «Charles H. Kerr Publishing Company», 1964
McClelland John, Jr., «Wobbly War: The Centralia Story», εκδόσεις «Washington State Historical Society», 1987
Moran William, «Belles of New England: The Women of the Textile Mills and the Families Whose Wealth They Wove», εκδόσεις «St. Martin’ s Press», 2002

 ΠΗΓΗ: Βλάσης Ρασσιάς




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου